3 jaar hormonen!

Wat gaat de tijd toch snel… Iets meer dan vier en een half jaar geleden kwam ik uit de kast, schreef ik mij in bij het VUmc en begon mijn reis. Na ruim een jaar van afspraken bij de psycholoog was het eindelijk zo ver: ik mocht aan de testosteron. 27 juli 2017 kreeg ik mijn eerste shot. Dit betekent dat ik ondertussen alweer bijna 3 jaar aan de hormonen zit en jeetje wat ben ik veranderd in deze tijd!

Soorten testosteron

Er waren drie soorten testosteron waar ik uit mocht kiezen: een gel die elke dag gesmeerd moet worden (Androgel), een spuit die elke 3 weken gezet moet worden (Sustanon) of een spuit die elke 3 maanden gezet moet worden (Nebido).

Ik koos voor de Nebido, dat leek mij het fijnst. Ik zou er niet over na hoeven denken en maar 4 keer per jaar een prik hoeven krijgen. Ik had er even niet aan gedacht dat er wel veel vloeistof in 1x geïnjecteerd zou worden. Mijn bil deed dan ook best wel pijn, maar dat woog natuurlijk niet op tegen de blijdschap van m’n eerste spuit!

Welke van de drie soorten er gekozen wordt ligt vaak aan de voorkeur van een persoon, ook allergieën en/of gemoedstoestand kan een factor zijn die meespeelt in je beslissing.

Ik heb zelf zo’n jaar aan de Nebido gezeten, daarna ben ik overgegaan op de Sustanon. Ondanks dat ik het fijn vond dat ik niet veel hoefde na te denken over de hormonen, merkte ik vanaf de laatste maand van de Nebido steeds dat ik in hormoonwaardes omlaag ging. Ik werd wat prikkelbaarder, voelde me weer vaker down en kon het in het algemeen niet zo goed aan. Omdat Nebido zo’n lange werking heeft is dit ook niet snel op te lossen, bij Sustanon is dit veel meer het geval. Zeker in het begin merkte ik dat ik veel minder last van schommelingen had. Wel krijg ik m’n spuit elke 17 dagen in plaats van elke 21 dagen, dit werkt voor mij het beste.

Tweede puberteit

En daar ga je dan, je tweede puberteit in. Ik had natuurlijk mijn ‘vrouwelijke’ puberteit al even achter de rug. Door het inspuiten van de testosteron gaat je lichaam als het ware de puberteit van een jongen in. Precies wat ik wilde! Maar er zitten ook minder leuke dingen aan. Zo kreeg ik weer veel meer last van jeugdpuistjes en had ik binnen de kortste keren de baard in de keel (heel fijn, behalve als tijdens presentaties op school je stem steeds overslaat…).

De eerste maand gebeurde er op het uiterlijk nog niet heel veel, maar merkte ik wel aan m’n stem dat die langzaamaan begon te zakken. M’n stem begon steeds meer over te slaan en dieper te worden, iets wat mij veel zelfvertrouwen gaf. Nu kwam er niet meer zo’n hoge stem uit, maar kreeg ik een écht mannelijke stem (niet dat daar echt een definitie van is).

Ook haargroei was een ding. Niet alleen op m’n benen, ook m’n buik, armen en later rug en gezicht was een feit. Hoe meer haar er daar verscheen, hoe dunner het haar op m’n hoofd ook leek te worden…. Ik kreeg wat meer inhammen en m’n haar werd steeds wat dunner. Echt kaal werd ik zeker niet, maar na een tijd heb ik het gemillimeterd en ziet het er wel beter uit dan het zielige kuifje wat was overgebleven.

M’n baardje begon heel langzaam te groeien, iets waar ik heel trots op was! In het begin was het vooral wat vlashaar en niet echt zichtbaar, dus schoor ik het weg. Ondertussen heb ik al een heuse baard die ik zichtbaar maar getrimd houd.

Ook m’n spieren werden steeds een stuk sterker, ik kreeg bredere schouders en hoefde minder moeite te doen om kracht op te bouwen. Heel gaaf als je lekker bezig bent in de sportschool en dit doorkrijgt. En nee, je hoeft niet te denken dat het bij mij allemaal veel makkelijker gaat. Mijn hormoonwaardes zullen waarschijnlijk nooit zo hoog zijn als die van een man die zelf testosteron aanmaakt (helaas).

Ook m’n vetverdeling begint te veranderen. Ondanks dat er nog veel bij m’n heupen bijkomt, merk ik wel dat m’n heupen langzaamaan wat slanker aan het worden zijn. Vetverdeling zit bij mannen en vrouwen op een andere plek, maar is een heel lang proces en kan echt nog wel even duren voordat dat helemaal ‘klaar’ is.

Wanneer de veranderingen stoppen weet ik niet. Wat ik wel weet is dat de veranderingen niet zo snel meer gaan en het voor mij lijkt alsof het nu wel klaar is. Ik zie wel of er nog iets nieuws gaat gebeuren!

Veranderingen

Veranderingen zijn voor iedereen anders. Hoe mijn lichaam reageerde zal weer heel anders zijn dan hoe iemand anders zijn lichaam reageert. Dit is hoe ik mijn proces een beetje heb meegemaakt. Hieronder zijn een aantal foto’s om de vergelijking te maken, van ik toen ik 17 was naar ik nu (22).

En nu?

Nu gebruik ik nog steeds Sustanon, dit werkt fijn voor mij. Ik zou zelf mogen leren prikken, maar vind het nog wel spannend, het zijn zeker geen kleine naalden die zo je bovenbeen ingaan… Dit laat ik doen door m’n schoonmoeder die in de verpleging heeft gezeten: ideaal!

Uiteindelijk wil ik het wel zelf gaan leren, ik moet immers tot mijn dood aan de testosteron blijven spuiten. Onlangs heb ik mijn baarmoederverwijdering gehad en zijn de hormonen die ik inspuit de enige hormonen die m’n lichaam draaiende houden. Als ik nu m’n hormonen niet zou inspuiten, zou ik in de overgang terecht komen en dat wil ik niet. Het klinkt misschien heftig, maar het valt heel erg mee, het is mijn normaal. Sommigen hebben elke zoveel tijd hun pilletjes tegen hooikoorts nodig en ik heb m’n prik nodig, dat is het leven. Misschien vinden ze in de toekomst nog wel iets uit waardoor het niet meer hoeft, dat zou wel fijn zijn, maar voor nu ben ik allang blij dat het zo kan!

Heb jij nog vragen over het proces in het algemeen of vragen aan mij? Laat een berichtje achter of stuur mij via instagram of facebook een persoonlijk bericht 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *