Help! Ik heb toekomststress…

Nu nog heerlijk aan het genieten van m’n vakantie op Terschelling, zonder zorgen over aankomend jaar en daarna. Dat daarna, komt alleen wel steeds dichterbij en dat geeft toch wel wat stress…

Aankomend jaar ga ik alweer het laatste jaar in van de Pabo, m’n LIO-jaar. Tijdens dit jaar ga ik 3 dagen in de week stage lopen op een SBO-basisschool, heb ik 1 dag in de week school in Nijmegen en ben ik bezig met mijn afstudeeronderzoek. Daarnaast heb ik natuurlijk nog m’n werk, sporten, vrienden en tijd voor mijzelf. Het wordt een spannend en waarschijnlijk ook wel druk jaartje, dat is een ding dat zeker is. Wat echter nog niet zo zeker is, is wat ik daarna wil gaan doen…

Begrijp mij niet verkeerd, leerkracht zijn is leuk, maar het is niet mijn passie, het is niet het vak waar mijn hart sneller van gaat kloppen en wat ik mijzelf de rest van m’n leven zie doen.

Ik heb al 1,5 jaar op een SBO school stage gelopen en heb gemerkt dat ik het helpen van kinderen heel interessant vind. Ik ben nieuwsgierig naar wat ze allemaal hebben meegemaakt, waarom ze reageren zoals ze reageren, waar ze tegenaan lopen en vooral ook hoe ik ze daarin verder kan helpen. Dit kan op het gebied van rekenen en taal, maar juist het gedrag buiten de lessen; in de pauzes, tussen de lessen door of zelfs thuis, dat lijkt mij interessant. Dit is ook wel een beetje de reden dat ik gekozen heb om m’n LIO weer op een SBO stage te gaan lopen.

Een SBO-school is een school waar kinderen die niet op het reguliere onderwijs uit de voeten kunnen, terecht komen. Deze kinderen hebben bijvoorbeeld een leerachterstand, gedragen zich niet zoals van ze verwacht wordt, zijn autistisch en ga zo maar door. Het is een hele leuke groep om mee te werken, niet de makkelijkste, maar wel heel erg leuk! Je hebt veel geduld nodig voor ze, maar moet ook consequent kunnen zijn. Duidelijkheid is key!

Tijdens het lesgeven heb je echter maar weinig de tijd om écht met kinderen in gesprek te gaan. De dagelijkse orde van de dag gaat voor: rekenen, taal, spelling, begrijpend lezen, soms wat creatieve vakken en natuur-vakken. Hier ligt de nadruk op. Heel logisch natuurlijk, maar wel jammer als je eigenlijk meer zou willen.

Werken met kinderen is iets waar ik ingegroeid ben. Vanaf m’n 12e ben ik begonnen met het geven van hockeytraining. Eerst alleen de Benjamins (v.a. 5 jaar), daarna verschilde de groepen van 5 tot 12 jaar à basisschoolleeftijd dus. De uiteindelijke keuze om de Pabo te gaan doen (na het VWO af te ronden en een half jaar Biomedische Wetenschappen aan de RU gestudeerd te hebben), was dan ook vrij ‘snel’ gemaakt.

Toch mist er iets.

Ik maak zo m’n opleiding af en dan wat…? Er zijn zoveel dingen die ik interessant vind of die mij leuk lijken om te doen.

Werken met (probleem)-kinderen en/of -jongeren

Door de stages op het SBO is mijn interesse in achtergronden van kinderen en/of jongeren gegroeid. Het lijkt mij heel erg tof om kinderen/jongeren die in lastige situaties zitten een kans te geven om de dingen te bereiken die ze graag zouden willen bereiken. Alleen met de Pabo gaat dit mij niet lukken, dan zou ik door moeten studeren (bv. Pedagogische Wetenschappen, aan de RU). Zo zou ik orthopedagoog kunnen worden en op veel verschillende plekken aan de slag kunnen om kinderen/jongeren te helpen/op de juiste plek te krijgen/te zorgen dat ze de juiste hulp krijgen.

Sport

Een passie van mij (zoals je misschien in de podcast gehoord hebt) is sport. Sporten maakt mij gelukkig. Niet alleen het sporten alleen, maar juist ook het sporten in groepen of met z’n tweeën vind ik heel tof. Ik ben nog niet op het punt waar ik zelf zou willen staan op sportgebied, maar daar ben ik wel naartoe aan het werken.

Het lijkt mij heel tof om sportschema’s te kunnen maken en samen met mensen te kunnen gaan sporten om hun doelen te behalen, of dit nou is afvallen, spieren opbouwen of conditie opbouwen. Dit zou ik zelfs in combinatie kunnen doen met voedingsadvies.

Ik heb hier (nog) geen opleiding/cursus voor gevolgd, maar lees heel veel over voeding en sport en kan wel zeggen dat ik er aardig wat vanaf weet.

Het sporten zou ik zelfs kunnen combineren met het werken met jongeren. Sporten zorgt er niet alleen voor dat je even lekker stoom af kan blazen, het zorgt ook voor een endorfine-boost (gelukshormoon), waardoor je lekkerder in je vel komt te zitten. Daarnaast kan het drempelverlagend werken om in gesprek te gaan met elkaar. Gewoon even vertellen wat er dwars zit kan lastig zijn, maar door dit soort vragen te stellen tijdens het sporten kan het er makkelijker uit komen.

Interieur

Dit klinkt misschien heel vreemd als je mij niet kent, dus even wat uitleg. Ik werk sinds 2,5 jaar bij een keukenbedrijf, het keukenbedrijf van m’n schoonouders. In het begin zat ik er vooral voor de administratie, maar al snel mocht ik ook keukens gaan ontwerpen. Ondertussen kan ik in twee verschillende tekenprogramma’s werken, teken ik elke week een aantal keukens en ben ik mij meer gaan verdiepen in interieur in het algemeen, iets wat ook wel logisch is als je een keuken aan het ontwerpen bent. Een hele boerse/robuuste keuken tekenen terwijl de rest van het interieur heel strak en modern is, dat past niet. De juiste balans vinden hierin is dan ook erg belangrijk.

Nu richt ik mij vooral op keukens, maar meer weten van interieur is nooit verkeerd, daarnaast kan het de zaak misschien op sommige vlakken zelfs helpen.

Een hele toffe opleiding (die ik via m’n tante, die die opleiding nu aan het volgen is) die ik heb leren ‘kennen’ is de NIA-academie. Dit is een particuliere deeltijdopleiding waarin je drie modules kunt volgen om steeds meer te weten te komen over interieur. Zowel trendwatching als kleurstyling als het tekenen van perspectieven komt daarin naar voren.

En nu…?

Dit zijn de drie main-ideas die ik op dit moment heb. Allemaal erg uiteenlopend, maar allemaal ontzettend interessant en dat maakt het lastig. Daarnaast weet ik nog helemaal niet wat dit jaar mij gaat brengen en welke kansen er langs zouden kunnen komen.

Het is leuk om over alle drie de dingen te fantaseren, maar het komt ondertussen steeds weer wat dichterbij. Ik ga m’n laatste jaar in en als ik een vervolgopleiding wil gaan doen moet ik mij voor 1 mei ingeschreven hebben bij die opleiding. Dat geeft mij nog 10 maanden om dit uit te vogelen.

Ja 10 maanden klinkt lang, maar in die maanden ben ik ook ‘gewoon’ bezig met mijn eindexamenjaar en alles wat daarbij hoort.

Wat het wordt, dat weet ik nog niet, wel is het fijn dit op papier te kunnen zetten en van mij af te schrijven.

Wat ik ga doen is:

  • Eerst nog lekker vakantie vieren
  • Beginnen met m’n stage en het opstarten van m’n afstudeeronderzoek
  • Lekker blijven sporten en tijd voor mijzelf nemen
  • Tijdens dit jaar rustig al m’n opties afgaan

Het is lastig om niet nu al te weten wat je wil gaan doen. Het is mij geleerd om te gaan doen waar je voor leert en dat moet ik durven los te laten. Ik moet uiteindelijk iets gaan doen waar IK gelukkig van word!

Voor nu:

Adem in…, Adem uit…

Op het juiste moment in m’n leven komt naar voren waar ik voor wil gaan. Ik heb m’n hele leven nog voor mij en hoef niet altijd maar hetzelfde werk te blijven doen.

Alles komt op z’n pootjes terecht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *