Ik ben bang

Ik ben bang.

Bang omdat ik niet weet wat ik precies wil, bang omdat ik wel weet wat ik niet wil. Bang wat mensen van mij gaan denken als ik toe zou geven aan m’n gedachten. Bang dat niemand mij zal begrijpen, mij vreemd vinden of zeggen dat ik een slechte keuze maak. Bang voor de reactie van de mensen die mij het meest dierbaar zijn, mensen die dicht bij mij staan. Bang dat zij mij voor gek verklaren.

Ik weet op het moment niet goed wat mij gelukkig maakt, maar ik weet wel dat de rollercoaster waar ik nu in zit dit niet is.

Ik studeer momenteel aan de pabo, zit in m’n laatste jaar maar ben eigenlijk al drie jaar lang aan het twijfelen of dit de keuze voor mij is. Ik zie mijzelf niet als leerkracht. Ik kan het waarderen, kan genieten van de kinderen, kan het kunstje maar ik wordt er niet gelukkig van. Nu in m’n laatste jaar besef ik mij dit meer dan ooit.

De afgelopen drie jaar heb ik mooie dingen meegemaakt en ervaren. Ik heb leuke dingen gezien, veel geleerd op school. Dit jaar is het jaar waarin ik dit allemaal zelf moet gaan doen. Het jaar waarin ik moet laten zien wat ik allemaal geleerd heb en vooral ook hoe blij ik ben dat ik bijna zelf voor de klas mag staan. Vanaf dit jaar mag ik de klas zelf gaan draaien, hoera! Als ik hieraan denk krijg ik het benauwd, begint de stress omhoog te schieten, komt de hoofdpijn opzetten en komt de angst omhooggeschoten. ‘Dit is niet wat ik wil’, spookt er door mijn hoofd. De depressie en de bijbehorende gedachten die ik ooit overwonnen heb komen stukje bij beetje weer langs.

Maar wat dan…? Wat is het alternatief?

Ik kom net terug van een bijeenkomst. Een bijeenkomst van mensen die allemaal hun passie in de spiritualiteit gevonden hebben, iets wat mij ontzettend intrigeert. Wat mij vooral aantrekt aan deze groep is hoe iedereen zichzelf mag zijn, hoe open iedereen is en hoe niemand voor gek verklaard wordt om de dingen die hij zegt of doet. Iemand is niet blij met haar baan, zegt deze op en gaat iets doen waar haar passie ligt: wauw, wat een voorbeeld. Iedereen is dankbaar dat ze dit deelt. Ook ik heb mijn twijfels gedeeld. De angst om mensen pijn te doen en teleur te stellen weegt hier zwaar. Ik vind het lastig, kies ik voor mijn geluk of dat van een anders? ‘Wat ga ik dan doen?’, ‘Hoe ga ik aan geld komen?’ Allemaal vragen die in mijn hoofd rondspoken. Die door mijn ego door mijn hoofd geslingerd worden. Een iemand sprak mij aan: ‘Doe wat goed voelt hier’ zei hij, en hij wees naar zijn hart.

Op dit moment schiet ik in de angst als ik aan al het werk denk dat gedaan moet worden om dat stomme diploma te halen. Weer een jaar zou ik door moeten gaan met hetgeen waar ik niets mee wil gaan doen. Maar wat is de andere optie?

Als ik zou stoppen met de opleiding zou ik tijd nemen. Tijd om mijzelf beter te leren kennen, tijd om mijzelf te ontwikkelen. Boeken lezen, sporten, mediteren, verschillende cursussen volgen. Mensen helpen om een betere versie van zichzelf te worden. Beter gezegd: om zichzelf te omarmen en dat doen wat ze het liefste willen doen.

Ik ben niet uitgeleerd, bij lange na niet. Ik zou het liefst de hele dag willen lezen, leren, mijzelf blijven ontwikkelen, maar nu voelt het alsof ik vast zit. Alsof ik mijn leven nog een jaar op pauze moet zetten, dit diploma moet halen, inbinden en dán pas beginnen met waar mijn hart ligt.

Ik weet niet wat ik moet doen. Of nou ja, misschien weet ik het wel, maar ik ben te bang. Opschrijven helpt en misschien hoop ik ook ergens dat er iemand is die tegen mij zegt: volg je hart, het is oké, zolang jij maar gelukkig bent.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *