Ik moet je iets vertellen…

Uit de kast komen, het is onvermijdelijk als je eenmaal weet wie je bent of op wie je valt. Aan de ene kant trots en opgelucht dat je eindelijk weet wat er aan de hand is, aan de andere kant gespannen. Wat zal iedereen zeggen? Hoe zullen ze reageren? Zullen ze mij accepteren? Wie ga ik het als eerst vertellen?

Ik moet je iets vertellen… Na lang twijfelen, ga je het eindelijk doen; uit de kast komen. Het proces van uit de kast komen is voor iedereen anders. Voor de ene is het een eitje, voor de ander een hele opgave. De ene vertelt het eerst zijn/haar beste vriend de ander zijn/haar ouders. Of je van tevoren al weet dat je geaccepteerd gaat worden of nog twijfelt het is altijd spannend om jezelf zo kwetsbaar op te moeten stellen. Ouders, vrienden, familie, de omgeving, allemaal hebben ze een bepaald beeld bij wie je bent. Voor mij was dit: een vrouw die thuis zal komen met een vriend. We worden ouder, gaan trouwen, krijgen kinderen, mijn ouders worden opa en oma. We leven een ‘normaal’ leven. Een leven zoals binnen onze cultuur als normaal bestempeld is: man en vrouw, trouwen, krijgen kinderen en leven lang en gelukkig. Wijkt jouw beeld/leven hier van af? Dan zul je dat vroeg of laat moeten vertellen.

Toen ik 15 was kwam ik uit de kast als gay. Niet in een gesprek, want dat durfde ik niet. Ik schreef een brief dat ik niet op jongens viel, maar op meisjes. Iets wat voor vele al een tijd duidelijk was kwam ik achter zodra ik hier meer open over werd. Voor mij was het echter een hele stap. Het voelde naar. Daarnaast voelde ik mij ook niet comfortabel met het nieuwe label wat ik mijzelf opgeplakt had. Lesbisch noemde ik mijzelf niet, ik zag mijzelf niet als een vrouw die op vrouwen valt. Ik zag mijzelf als persoon die (ook) op vrouwen valt.

Op m’n 18e kwam ik opnieuw uit de kast (weer door middel van een brief), maar deze keer als transgender. In mijn ogen nóg een stap erger dan als gay. Nu veranderde niet alleen maar het beeld van de persoon waarmee ik thuiskwam, maar veranderde ik. Het voelde voor mij alsof ik m’n ouders teleurstelde (al zeggen ze dat dat niet zo is!).

Voordat ik überhaupt iets tegen m’n ouders durfde te zeggen sprak ik hierover met een vriendin van mij. Ik vroeg haar om mij met hij/hem aan te spreken en mij Dylan te noemen. Met haar ging ik dat jaar op vakantie naar Frankrijk, mee met een jongerenreis. De eerste vakantie waar ik als Dylan wegging en als een van de guys werd gezien. Een hele verandering en het voelde goed. Natuurlijk moest ik ook hiervoor uit de kast komen, ik droeg een binder (een hesje die ervoor zorgde dat m’n borsten platgedrukt werden) en dat is vrij zichtbaar als je gaat zwemmen. Na deze vakantie nam ik mijzelf voor om alleen nog maar als Dylan door het leven te gaan.

Ik dacht: makkelijk, ik zet m’n nieuwe naam online, ik kom uit de kast naar vrienden, verhuis naar een nieuwe stad (ik ging naar Nijmegen om te studeren) en klaar! Toch is het niet zo gemakkelijk.

Ik zal de rest van m’n leven uit de kast moeten blijven komen…

Tijdens m’n eerste opleiding (ik was 18) moest ik uit de kast komen, omdat ik nog niet aan de hormonen zat. Ik leek 16, had een hoge stem en moest daarnaast regelmatig naar het ziekenhuis voor afspraken.

Toen ik m’n vriendin leerde kennen moest ik uit de kast komen. Ik was nog niet begonnen aan de hormonen, liep bij het VUmc en lichamelijk gezien zag ik er nog vrouwelijk uit. Wanneer doe je zoiets? Kom je meteen uit de kast, na de 1e date, na de 1e kus, net voor je seks hebt? Ik heb het meteen maar verteld, gewoon omdat dat voor mij het meest logisch leek. Ik wil dat iemand van mij houdt hoe ik ben en dat is inclusief dit. Ik vertelde het haar en zo wist uiteindelijk haar gehele familie het (tja, Brabantse families zijn close). Niet iedereen kiest er voor om bij kennismaking al uit de kast te komen. Ik denk ook dat het heel erg ligt aan hoe ver je in je traject bent, hoe serieus je het daten neemt én hoe comfortabel je bent om hierover te praten.

Tijdens m’n tweede opleiding (ik maakte de vorige opleiding niet af, maar stopte na een half jaar) moest ik nogmaals uit de kast komen. Ik was nét begonnen met de hormonen, maar deze werken niet meteen. Op m’n 19e de puberteit pas ingaan is vreemd. Daarnaast kreeg ik regelmatig vragen, dus was het makkelijker om te vertellen. Op stage heb ik het dit jaar echter niet écht verteld. De school waar ik stage liep voelde niet veilig genoeg om te dit te doen, dus heb ik het voor mij gehouden.

Tijdens m’n tweede jaar van de opleiding wisselde we van klas en moest ik wéér uit de kast komen. Vrij in het begin van dit jaar zou ik m’n borstoperatie krijgen en liegen over waarom ik 3 weken niet op school zou zijn leek mij niet fijn. Dit jaar vertelde ik ook op stage hoe het zat.

In het derde jaar wisselde we niet meer van klas, dus vertelde ik het niet echt al was ik er wel open over. Zo kom je er dus tijdens een casual gesprek achter dat iemand niet weet dat je transgender bent en boem: suprise coming-out! Dit jaar had ik maar een half jaar Pabo en een half jaar m’n Minor, waar ik bij de docenten en een aantal vrienden uit de kast kwam, omdat ik m’n baarmoederverwijdering had.

Nu in het vierde jaar heb ik niets verteld aan m’n studiecoach of de klas, ik heb geen operaties in het vooruitzicht en het lijkt nu niet echt van meerwaarde om dit te doen. Op stage heb ik het aan m’n twee mentoren wél verteld. Vooral omdat ik open wil zijn over wie ik ben én omdat ik wil dat ze het van mij horen en er niet achter komen via sociale media. De rest van m’n stageschool weet het (nog) niet. Of dat nog gaat komen kan ik nog niet zeggen.

Uit de kast komen is iets wat je zult moeten blijven doen. Het wordt steeds wat makkelijker, maar het is helaas wel iets wat moet blijven gebeuren. Je zult je steeds meer kunnen presenteren als het geslacht waar jij je comfortabel bij voelt maar er zullen altijd momenten komen waarin je jezelf moet verklaren.

Ga je met collega’s/vrienden sporten, dan is het misschien handig om te vertellen waarom je niet mee gaat douchen, of ze een head’s up geven voordat je naakt gaat.

Aan je werkgever hoef je natuurlijk niets te vertellen, maar staan er operaties in het vooruitzicht, dan is het misschien toch handig om uit te leggen wat er aan de hand is.

Raak je bevriend met nieuwe mensen dan kun je het fijn vinden om persoonlijke informatie te delen.

Krijg je een relatie, dan zul je het hoe dan ook moeten gaan vertellen. Ook al heb je alle operaties gehad en zouden ze het aan de buitenkant niet kunnen zien. Wil je bijvoorbeeld kinderen dan gaat dat niet op de biologische manier maar moet daar altijd hulp aan te pas komen. Ook als je kinderen later groter zijn zul je eerlijk moeten zijn (dit vooral als er gebruik gemaakt wordt van een externe donor, of jij er anatomisch gezien anders uitziet dan een biologische man/vrouw).

Ziet iemand je littekens, komt iemand erachter dat je aan de hormonen zit, ziet iemand oude foto’s van jou etc. etc. Je verleden kun je niet uitwissen en er zullen altijd momenten zijn dat je hieraan herinnerd wordt. Mensen vertellen wat er aan de hand is zal iets zijn waar je mee zult moeten leren leven. Dit maakt je echter niet minder man/vrouw/non-binair/genderqueer/genderfluid/etc.

Het mooiste zou zijn als we de labels schrappen en gewoon onszelf kunnen zijn. We niet meer uit de kast hoeven te komen en iedereen normaal/speciaal is.

Een antwoord op “Ik moet je iets vertellen…”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *