Van (vr)eten naar bewust voeden

Iedereen is op een bepaalde manier bezig met voeding. En niet zo gek ook, we hebben voeding nodig om te leven, genieten ervan of kunnen het haten. Toch gek dat ondanks dat iedereen met voeding te maken krijgt, we er zo weinig over leren. Hoe ga je ermee om? Wat is een gezond om te eten en wat niet? En wat heeft voeding eigenlijk voor invloed op de wereld?

Ik ben opgegroeid in een vrij standaard Nederlands gezin (volgens mij). ’s Ochtends was het een boterham of muesli met melk, ’s Middags hadden we brood en ’s avonds aten we aardappelen, vlees en groenten met als toetje fruit en/of yoghurt. Tussendoor mochten we een koekje of snoepje.
Naarmate ik wat ouder werd gingen we iets minder traditionele gerechten eten. Aten we vaker pasta’s, rijst, maar ook bijzondere gerechten als moussaka werden een ding. Mijn moeder vond het altijd leuk om te koken en nieuwe dingen uitproberen.
In de weekenden aten we altijd net wat anders. Zondag ontbeten we met het gezin wat later dan we door de weeks deden. Daarbij aten we een gekookt eitje, geroosterd brood, beschuit en dronken we jus d’orange. ’s Middags hadden we altijd een ‘borrel’ met chips, nootjes en frisdrank.
Het was eigenlijk vrij duidelijk wat we aten, wanneer we aten en wat we konden verwachten.

Middelbare school – van bingen naar bijna niets eten
Ik vond alles wat we thuis aten lekker, sportte veel en kon ook goed eten. De dunste ben ik nooit geweest, zo was ik ook niet gebouwd volgens mijn ouders. Dit maakte wel dat ik hier op school opmerkingen over kreeg en onzeker werd over mijn lichaam. Zeker vanaf de middelbare school, toen ik toch al niet zo goed in m’n vel zat, ging het niet zo lekker. Om hiermee om te gaan begon ik (wanneer ik alleen thuis was) mij vol te stoppen met chocolade, koekjes en andere ongezonde dingen. In die tijd sportte ik zo’n 4x per week, maar al het ongezonde eten zorgde er toch voor dat ik aankwam. Hierdoor kwam ik in een negatieve spiraal, kwam ik aan, kreeg er opmerkingen over en at ik nog meer.

Tot het moment dat ik niet meer in m’n broeken paste. Ik vond dat het anders moest en begon met gezonder eten. Dit deed ik echter niet alleen door voor gezonde dingen te kiezen, maar ook maar heel weinig te eten. Ik at ontbijt (yoghurt met wat cruesli en 13 druiven, ja die telde ik…), dan at ik lunch (brood) of ik gooide m’n brood weg en at kauwgom tot ik ’s avonds m’n normale maaltijd at. Ook in deze tijd bleef ik veel sporten. Dit zorgde ervoor dat ik snel afviel en slanker werd. Hier kreeg ik veel complimenten over. Ik zag er voor m’n omgeving goed uit, maar voelde mij helemaal niet zo.

Uiteindelijk ging ik weer iets meer eten en kon ik het iets beter in de hand houden. Toch bleven er dagen dat ik alles naar binnen propte zodra het kon en dagen waarop ik vrijwel niets at. Echt een gezonde relatie met voedsel had ik dus zeker niet.

Vanaf m’n 17e besloot ik om vegetarisch te eten. Alleen vis at ik nog af en toe, maar vlees was er voor mij niet meer bij. Dit wilde ik eigenlijk al heel lang, maar er werd gezegd dat ik dat helemaal niet kon, dat ik daarvoor te veel van vlees hield. Uiteindelijk hakte ik op m’n 17e de knoop door en at ik geen vlees meer.

Studeren, een vriendin en antidepressiva
Op m’n 18e ging ik het huis uit, op naar de Uni. Ik kwam in een studentenhuis waarin we met z’n vieren aten ’s avonds dus dat was fijn. Toch was het ook lastig, voor het eerst was ik zelf verantwoordelijk om boodschappen te doen, te koken en alles wat daarbij hoort.
Niet lang nadat ik begon met studeren startte ik met antidepressiva, een middel dat bekend staat om een aantal bijwerkingen waarvan aankomen er een was. Ook kreeg ik in die periode een vriendin. Een hele lieve vriendin met een hele lieve schoonfamilie die eten met gezelligheid associëren. Dit betekende dat ik in deze periode (waarin ik emotioneel niet stabiel was en vrijwel niet sportte) zo’n 10kg aankwam. Bij mijn vriendin thuis was er altijd eten in overvloed en mijzelf inhouden kon ik niet goed. Daarnaast hielpen de medicijnen niet echt mee.

Uiteindelijk stopte ik met de medicijnen, begon ik met Testosteron en besloot ik samen met m’n vriendin om af te gaan vallen. Ik begon weer calorieën te tellen, naar de sportschool te gaan en probeerde gezonder te eten. Wat ik precies deed wist ik echter niet, ik had nog nooit écht iets geleerd over voeding en hoe ik hiermee om moest gaan op school.

Zo’n twee en een half jaar geleden begon ik een Herbalife-challenge om nog verder te komen met het afvallen, want écht doorzetten lukte niet. Tijdens deze challenge begon ik nog bewuster te worden van wat ik in m’n mond stopte en hield m’n calorieën obsessief bij. Dit zorgde ervoor dat ik in m’n oude patroon terugviel: ik at een aantal dagen gezond maar eigenlijk veel te weinig, tot het moment dat ik mijzelf niet meer kon tegenhouden en ik alles naar binnen schoof wat ik maar te pakken kon krijgen.

Hoe verder…?
Ik wist niet goed wat ik nou wilde, hoe ik het moest aanpakken en wat nou wel en wat nou niet gezond was.

Ik eet nog steeds vegetarisch, op het moment zelfs veganistisch (ik eet geen vlees, vis, zuivel en eieren) maar het aller belangrijkst voor mij op dit moment is dat ik het calorieëntellen heb opgegeven en naar m’n lichaam aan het luisteren ben. Mijn lichaam is prima in staat aan te geven wanneer ik honger heb en wanneer niet, hoeveel ik moet eten en ook waar het behoefte aan heeft. Door hier naar te luisteren ben ik langzaamaan de rust weer in m’n hoofd aan het brengen omtrent voeding. Ik ben niet meer aan het eten omdat het tijd is om te eten, ik ben aan het eten wanneer ik trek heb. Ook schuif ik niet alle chocolade in 1x naar binnen, maar eet ik gewoon een klein beetje als ik er zin in heb. Nee het is niet makkelijk om hiermee te beginnen, maar ik merk wel dat ik hier heel veel beter en gezonder van wordt. Ik val langzaamaan wat af, maar dit is niet per se m’n doel. Het zal wel zo zijn dat ik nog niet op het gewicht ben wat bij m’n lichaam pas.

Maar waarom wel vegan?
Ja ik eet wanneer ik trek heb en ik mag van mijzelf alles eten wat ik wil, nee dit betekent niet dat ik ook vlees, kaas etc. eet. Waarom?

Ten eerste vind ik het niet nodig om onschuldige dieren te doden zodat ik ze kan opeten. Een mens heeft lichamelijk gezien geen dieren nodig om te overleven. Alles wat in vlees/vis zit kunnen we uit planten halen. Denk maar eens na: alles wat in vlees zit (bijvoorbeeld in rund) wat voor ons zo goed is, haalt het rund uit het gras dat hij eet. Zo kunnen wij dat ook doen met planten.

Ten tweede helpen we de natuur naar de knoppen. Er is een ontzettend groot stuk van de wereld wat wordt gebruikt als boerderijgrond. Grond om mais, tarwe, soja etc. op te verbouwen. Vervolgens worden deze producten aan het vee gevoerd wat ons uiteindelijk weer voert. Dat lijkt geen probleem, maar wij halen veel minder eten uit 1 zo’n koe dan dat we van het land hadden kunnen halen. Voor 1kg vlees is gemiddeld 13kg voer en 1400 liter water nodig. Dat is bizar.

Als laatste ben ik de laatste tijd steeds maar na gaan denken over waar zuivel en eieren eigenlijk goed voor zijn. Beide producten zijn niet nodig voor ons om te overleven. Melk is natuurlijk gemaakt voor het kalf. Je kunt het vergelijken met moedermelk dat een vrouw produceert nadat ze een baby heeft gekregen. Alleen is moedermelk geprogrammeerd en perfect ontworpen voor ons als mensen. Koemelk is perfect ontworpen om een kalf op te laten groeien tot het een volwassen koe is, daarna heeft het kalf het niet meer nodig.
Eieren is een iets ander verhaal. Een ei is in nature ontwikkeld om voor 2 à 3 weken een kuikentje op te laten groeien, waarbij het eigeel voorzien is van vetten, mineralen en vitaminen. Wanneer eieren niet bevrucht worden, worden ze voor de consumptie verkocht of verwerkt in heel veel andere producten. De omstandigheden waarin scharrelkippen zich bevinden is discutabel. Maar hoe komen die legkippen er? Daarvoor moeten eieren bevrucht worden. Van de kuikens die er geboren worden wordt er gekeken welke de hanen zijn en welke de hennen zijn. De hennen zijn bruikbaar, deze worden gebruikt als legkippen of als vleeskippen (dit zal liggen aan het soort kip dat je hebt). Ondanks dat er over het algemeen hennen te zien zijn, is het niet zo dat er ook bijna alleen maar hennen geboren worden. Ongeveer de helft van de bevruchte eieren worden hennen, de andere helft worden hanen. Deze hanen zijn over het algemeen niet nodig, dus worden vergast of worden in de verhakselaar gegooid.

Misschien ben ik hier te veel mee bezig, maar ik vind het belangrijk dat je weet waar je voeding vandaan komt en dat je een bewuste keuze maakt voor je iets in je mond stopt. Dit is de reden dat ik langzaamaan richting plantaardig eten beweeg. Toch vind ik dat iedereen zelf de beslissing moet maken met wat hij of zij eet. Iedereen heeft z’n eigen idee over voeding en dat is prima.

Bewust voeden
Natuurlijk is het belangrijk om gezond te eten, maar niet alleen wat je in je mond stopt heeft invloed op hoe jij eruit ziet. Ook hoe je iets in je mond stopt heeft invloed op je spijsvertering, opname van vitamines en mineralen en uiteindelijk dus hoe je eruit ziet. Hoe bewuster je bent van het eten dat je eet, hoe gelukkiger je bent terwijl je eet en hoe meer aandacht jij geeft aan je maaltijd, hoe beter jij je voeding kunt opnemen. Stress zorgt er namelijk voor dat je voeding minder goed verteerd kan worden. Ook het bingen van voeding of het niet kunnen houden aan een dieet kan 100 redenen hebben. Soms is het volgen van een dieet niet genoeg, maar moet er meer geheeld worden.

Een tip van mij: Wees bewust van wat je eet, eet als je lichaam aangeeft dat het honger heeft en geniet ook van hetgeen dat je eet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *