Waarom ik dankbaar ben voor mijn transgender-zijn

Wat is transgender eigenlijk? Kort uitgelegd is iemand die transgender is, voelt zich niet thuis in de geslachtsrol die hen bij de geboorte is opgelegd. Dit kan betekenen dat je bent geboren met een lichaam van een meisje, maar je vanbinnen een jongen voelt, of andersom. Ook iemand die zich juist geen van beide voelt of het gevoel heeft ergens tussenin te vallen kan zich identificeren als transgender.

Zelf ben ik ooit geboren met een meisjeslichaam, iets wat voor mij vroeger niet veel betekende. Ik deed waar ik zin in had, voetbalde met de jongens mee, wilde stoere dingen doen en ga zo maar door. Vanaf het moment dat ik in de puberteit kwam, had ik het idee dat er iets mis was met mij. Het plaatje wat ik in m’n hoofd had klopte niet met mijn lichaam. Uiteindelijk ben ik rond m’n 18e bij het VUmc gekomen en heb ik mijn transitie gestart.

Het was geen makkelijke tijd, nog steeds loop ik tegen dingen aan. Toch zijn er veel waardevolle lessen die ik geleerd heb, lessen die ik als ik niet transgender was geweest misschien nooit wel had geleerd of leren waarderen.

1. Geduld, geduld, geduld

Oké, je meld je na een aantal jaar twijfelen aan bij het VUmc en dan begint het grote wachten. Wachten op je eerste afspraak, wachten op het begin van je traject, wachten op hormonen, wachten op operaties, wachten op veranderingen. Geduld is iets wat ik heb leren aanvaarden. Het ziekenhuis is druk, druk bezig met andere afspraken, andere mensen helpen. Ik ben niet de enige die geholpen wil worden en zeker niet de enige die het lastig heeft met alle lange wachtlijsten. In het begin was ik mij hier erg over op aan het winden, zeurde ik over de wachttijden en kon het allemaal maar niet snel genoeg komen.

Achteraf snap ik natuurlijk heel goed dat zo’n ingrijpend traject niet binnen een maand afgerond kan worden. Vanaf het aanmelden tot mijn eerste shot testosteron heeft iets langer dan een jaar geduurd voor mij. In deze periode heb ik elke maand een afspraak gehad, overlegd hoe ik in het leven sta, wat ik graag zou willen en opdrachten uitgevoerd. Ondertussen zit ik bijna 3 jaar aan de testosteron. Het is bizar om te zeggen. Hoe langzaam de tijd toen leek te gaan, des te sneller gaat de tijd nu. Dat jaar leek een eeuwigheid te duren. Nu kan ik alleen maar dankbaar zijn dat ik hier doorheen ben gegaan, ben ik des te dankbaarder voor m’n testo en alle veranderingen die ik daardoor heb doorgaan. Op zo’n moment is wachten rot, wil je niets liever dan vooruit bewegen, achteraf kun je je opgebouwde geduld zo goed gebruiken in het leven. Als je iets wil zal je vaak moeten wachten, een traject moeten doorgaan. Dit is niet altijd makkelijk, maar je zal de uitkomst ervan wel meer waarderen.

2. Je leert jezelf kennen én verwoorden

Tijdens de maandelijkse gesprekken gaat het constant over jou. Wie ben je, hoe voel je je, wat wil je, waarom wil je dit etc. etc. Telkens dit soort vragen. Heel naar in het begin, je weet van binnen misschien wel supergoed wie je bent en wat je wil en nu moet je iemand anders hiervan gaan overtuigen. Bah! Toch is het logisch om te moeten doen, het ziekenhuis kan je niet zomaar hormonen geven, zonder dat ze weten wie je bent en wat je wil. Daarnaast geeft het jou de ruimte en tijd om goed na te denken over jezelf. Na te denken over wat jij van binnen voelt, wie je van binnen bent.

Tijdens de gesprekken kwam ik langzaamaan steeds meer achter de ware ik. Ik kon m’n struggles kwijt, zonder dat deze werden afgeschoven op het transgender-zijn, en kon even praten met iemand die mij (in tegenstelling tot de psychologen waar ik tot toen toe in aanraking mee was geweest) begreep. Het gaf rust en vooral inzicht. Ik ben dan ook dankbaar dat ik dit jaar heb gekregen om meer over mijzelf te leren. Ik ben er zekerder van geworden, heb geleerd om mijn gedachten meer uit te spreken en niet bang te zijn om te zeggen wie ik ben.

3. Je kent beide kanten van het verhaal

Misschien een beetje een rare, maar ik weet hoe het is om als meisje behandeld te worden. Ik weet hoe het is om die tijd van de maand te hebben en ik weet hoe het is als jongens iets van je vinden. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik (naar mijn idee) beter kan inschatten wat belangrijk voor iemand is. Ik ben van mening dat iedereen gelijk is, man, vrouw, non-binair en alles wat daartussen valt. Niemand zou voorgetrokken moeten worden vanwege zijn/haar genderidentiteit. Het is vreemd om te zien hoe mensen je toch anders gaan behandelen en andere verwachtingen van je hebben wanneer je in transitie gaat. Ja, ik zie er anders uit. Nee, ik vind voetbal niet opeens leuk omdat ik nu door het leven ga als jongen. De ik die jullie vroeger kenden, ben ik nog steeds, alleen zit ik beter in mijn vel en durf ik m’n mond open te trekken. Iemands interesses veranderen met de tijd, omdat ze volwassener worden, ze veranderen niet per se als iemand in transitie gaat.

Dankbaarheid

Er zijn een heel aantal dingen op te noemen waar ik dankbaar voor ben. Ik heb veel lessen geleerd, omdat ik transgender ben. Ik heb geleerd voor mijzelf op te komen, geduldig te zijn, lief te zijn voor mijzelf en anderen. Ik heb geleerd dat operaties (vooral de revalidatietijd) rot zijn, maar tegelijkertijd mij dichter naar mijzelf hebben gebracht. Ik heb mooie mensen mogen leren kennen en ben ontzettend trots op iedereen die ondanks alles toch kiezen om naar zichzelf te luisteren en deze lastige weg inslaan.

Ben jij iemand die niet lekker in z’n vel zit, vragen heeft over dit onderwerp of meer wil weten? Laat dan een reactie achter of stuur mij een berichtje via de contact-pagina.

Een antwoord op “Waarom ik dankbaar ben voor mijn transgender-zijn”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *