Waarom je dankbaar moet zijn voor mensen die je irriteren

Je kent ze vast wel, mensen die je op de een of andere manier altijd op de zenuwen werken. Op de een of andere manier wind je je altijd op als ze in de buurt zijn, kun je hen en hun gedrag niet uitstaan. Maar waarom? Kun je hier overheen komen…? En waarom moet je juist dankbaar zijn voor deze mensen?

Neem iemand voor de geest. Iemand die je altijd op je zenuwen werkt. Denk nou eens na, wat is het aan deze persoon dat je zo tegenspreekt? Wat voor gedrag laat deze persoon zien waar jij niet tegen kunt en verwoord dit. Schrijf dit eens op, kijk ernaar en vergeet nu even de persoon die dit gedrag vaak laat zien. Kijk alleen naar hetgeen dat je hebt opgeschreven en vraag je af: vind je dit gedrag vervelend omdat het niet in overeenstemming is met hoe jij wilt zijn, vind je dit gedrag vervelend omdat je jezelf hierin herkent (en dit een eigenschap van jou is die je niet mag), vind je dit gedrag vervelend omdat jij zou willen dat jij ook wat meer van dit gedrag kon laten zien?

Het bijzondere van gedrag is dat het je pas opvalt wanneer het bekend en herkenbaar is. Natuurlijk is het makkelijk om te zien als iemand boos is, maar dat hoeft je niet per se te raken. Gedrag wat je raakt kun je zien als spiegel. De spiegel waar jij inkijkt, want als jij bepaald gedrag herkent én je je eraan ergert, dan moet er iets zijn waardoor jij zo getriggerd wordt.

Denk nog eens terug aan die persoon waaraan jij je ergert en vraag je af: ‘zijn er anderen die zich zo ergeren aan deze persoon als ik?’ De kans is groot dat anderen zich helemaal niet zo bewust zijn van het gedrag dat die persoon laat zien, in ieder geval niet in dezelfde mate als jij. Dit komt omdat zij zich niet identificeren met dit gedrag.

Neem dit voorbeeld. Ik kon mij altijd heel erg ergeren aan mensen die egoïstisch waren. Altijd lieten zien hoe goed zij zichzelf vonden, het achterste van hun tong lieten zien en altijd op de voorgrond stonden. De persoon in kwestie kon nog zo aardig zijn, dat gedrag triggerde mij en zorgde ervoor dat ik diegene echt niet kon luchten of zien.
Pas later begreep ik waarom dit gedrag mij zo triggerde. Ik was niet zoals die persoon. Ik zette mijzelf altijd op de laatste plek, vond mijzelf nooit goed genoeg, hield mijn mond en stond juist op de achtergrond. Dit allemaal omdat ik geen zelfvertrouwen had. Ook al wilde ik af en toe iets zeggen, ik deed het niet. Ook al wilde ik mijzelf af en toe op de voorgrond zetten, ik deed het niet. Ook al wilde ik mijzelf op de eerste plek zetten, ik deed het niet.

Ik deed het niet, ik durfde het niet, ook al wilde ik het nog zo graag, het lukte mij niet.

En dan had je dus van die mensen die wél zo waren, zichzelf op de eerste plek zetten, achterste van hun tong durfde te laten zien en altijd op de voorgrond stonden. Ik ergerde mij eraan dat het hen wél lukte, zij zonder moeite waren zoals ik misschien wel wilde zijn maar niet durfde te zijn. En wat gebeurt er als je iets wil, maar het lukt niet? Degene die het wel kan/doet, die wordt opeens irritant.

Ondertussen ben ik ouder, heb ik m’n stem en zelfvertrouwen voor een groot deel gevonden en durf ik meer dan eerst. Degene die mij vroeger zo triggerde, daar heb ik niet meer zo’n sterke reactie op.

Nu hoeft het natuurlijk niet te gaan over iets wat je graag zou willen, het kan ook gaan over een eigenschap die jij ergens in jezelf herkent waar je een hekel aan hebt of een eigenschap die jij ooit gehad hebt. Ik kan het op dit moment nog wel eens lastig vinden als mensen niet zeggen dat er iets mis is, maar ze dit heel duidelijk uitstralen.

Het is iets wat ik vroeger veel deed, maar nu weet dat het geen zin heeft. Ik kan beter zeggen wat er aan de hand is, erover praten en het daarna loslaten dan zielig doen/verdrietig zijn maar het vertikken om erover te praten. Als anderen dit nog wél op die manier doen kan ik hier af en toe lastig mee omgaan. Ik weet dat het veel kan opleveren om erover te praten en wordt gek als mensen dat dan niet inzien. Op zo’n moment moet ik een stap terugdoen en mijzelf eraan herinneren dat iedereen z’n eigen pad beloopt en op andere momenten voor dingen klaar zijn.

Nadat je dit gelezen hebt, denk nou nog eens terug aan het gedrag dat iemand laat zien wat jij ontzettend vervelend/lastig vindt. Herken je jezelf in dit gedrag en hoe dan?

Het is lastig om je er nu meteen aan over te geven, het is immers een grote misschien wel confronterende spiegel die je voorgehouden wordt. Probeer deze week eens de tijd te nemen om na te denken over deze eigenschappen/dit gedrag en probeer eens te achterhalen waar de irritatie vandaan komt. Misschien is het van nu, maar misschien is het wel iets uit je jeugd.

Ik ben benieuwd waar jullie mee komen en of je de confrontatie aan durft te gaan. Omarm het proces en wees dankbaar voor het inzicht dat je hebt gekregen over jezelf. Vanuit hier kun je deze ergernissen achter je laten en verder groeien als mens.

Een antwoord op “Waarom je dankbaar moet zijn voor mensen die je irriteren”

  1. Hey Dylan, super mooi wat je hier schrijft! Heel open ook je eigen ervaring gedeeld, heel mooi👏🤗
    Mijn ervaring is dat er iemand me negeert op whats app. Ik irriteer me inderdaad aan dit gedrag doordat ik zelf zou willen dat ik wat meer van dit gedrag zou kunnen laten zien.

    Ik word erin gespiegeld en die spiegel wil me inderdaad iets laten zien.
    Ik ga eens kijken waar ik hetzelfde gedrag vertoon. Eentje die ik nu al weet op datingsites waar ik niet altijd reageer op berichtjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *